Już dziś obchodzimy Wigilię Bożego Narodzenia. Ostatnie przygotowania na świąteczny stół oraz porządki sprawiają, że każdy z nas ze spokojem będzie mógł zasiąść do świątecznego stołu w gronie rodzinnym, ale czy o taki spokój chodzi w te święta?

Wigilia (łac. czuwanie) – pierwotnie oznaczała straż nocną i oczekiwanie. W słowniku kościelnym nazywa się tak dzień poprzedzający większe święto. Dawniej w każdą wigilię obowiązywał post. Do stołu wigilijnego siadano, gdy zabłysła pierwsza gwiazda. Miała ona przypominać Gwiazdę Betlejemską prowadzącą pasterzy i magów do Betlejem.

Od 2003 roku – zgodnie z formułą przykazań kościelnych, zatwierdzonych przez Watykańską Kongregację Nauki Wiary – formalnie nie obowiązuje już post w Wigilię Bożego Narodzenia. Biskupi polscy zachęcają jednak wierzących do dochowania wierności tej wieloletniej tradycji. Wigilia postna obowiązuje katolików wówczas, gdy przypada w piątek.

Wieczerza wigilijna ma w sobie coś sakralnego. Do tej małej wspólnoty odnoszą się słowa Chrystusa:

Gdzie dwaj albo trzej zebrani są w imię moje, tam ja jestem pośród nich.

Dlatego wśród spożywających posiłek powinna być żywa świadomość obecności Chrystusa. Zachęcamy, aby przeżywać ten dzień wigilii zgodnie z wielowiekową polską tradycją religijną, zachowując tradycyjny post aż do wieczerzy. Niech naszego świętowania w tym dniu nie zniweczy alkohol.

PRZEBIEG WIECZERZY WIGILIJNEJ:

1. Zapalenie świecy – ojciec rodziny lub matka, albo najstarsze dziecko zapala świecę ( Caritas lub inną) na stole, a następnie świece lub światła na choince.

2. Czytanie Ewangelii (Łk 2,1-14) – przy świetle zapalonej świecy ktoś z rodziny odczytuje fragment Ewangelii (wcześniej przygotować czytanie):

3. Śpiew kolęd

4. Modlitwa:
Boże, nasz Ojcze, w tej uroczystej godzinie wychwalamy Cię i dziękujemy za noc – dzisiaj wspominaną – w której posłałeś nam swojego Syna Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela.

5. Łamanie się opłatkiem

6. Spożywanie wieczerzy – w atmosferze wzajemnego braterstwa i życzliwości spożywa się potrawy według lokalnej tradycji.

7. Śpiew kolęd – kiedy rodzinna uczta wigilijna dobiega końca, świąteczny nastrój podtrzymujemy śpiewaniem kolęd.

8. Pasterka – przy choince, w nastroju religijnym, spędza się czas oczekiwania na Pasterkę – ucztę świąteczną całej rodziny parafialnej.

Po wigilii katolicy udają się tradycyjnie na pasterkę. Pasterka jest pamiątką z pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pierwsze Msze Święte. o północy 24 grudnia sprawowano w Betlejem. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża Grzegorza I Wielkiego, pasterkę odprawiano przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej. Charakter tej liturgii tłumaczą pierwsze słowa invitatorium, wprowadzenia do Mszy: „Chrystus narodził się nam. Oddajmy mu pokłon”.

Kościoły w okresie Bożego narodzenia zdobi żłóbek. Żłóbek w dzisiejszej postaci zawdzięczamy św. Franciszkowi. Historia tej tradycji jest jednak znaczenie dłuższa i sięga piątego wieku. Wtedy, jak głosi podanie, żłóbek Jezusa przeniesiono z Betlejem do Rzymu i umieszczono w bazylice Matki Bożej Większej. Także Pasterkę w Rzymie odprawiano początkowo tylko w tym kościele. (Zobacz tutaj zdjęcia ruchomej szopki)

Figurka św. Franciszka w ruchomej szopce

To we Włoszech zaczęto w uroczystość Bożego Narodzenia wystawiać żłóbki, w których umieszczano figury Świętej Rodziny, aniołów i pasterzy. Z przekazów pozostawionych przez jego biografa – Tomasza z Celano – wiemy, że w wigilijną noc Biedaczyna z Asyżu zgromadził w grocie w miejscowości Greccio okolicznych mieszkańców i braci, by w prosty sposób pokazać im, co to oznacza, że ,, słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”.

Serdecznie zapraszamy na Pasterkę o godzinie 24:00 oraz składamy serdeczne życzenia Pokoju i Dobra na nadchodzące Święta Bożego Narodzenia. 

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.