Przypadek apostoła Tomasza ważny jest dla nas przynajmniej z trzech powodów: po pierwsze dlatego, że nas umacnia w naszych niepewnościach; po drugie dlatego, że pokazuje nam, iż każda wątpliwość może być doprowadzona do świetlanego rozwiązania, ponad wszelką wątpliwość; wreszcie dlatego, że słowa skierowane do niego przez Jezusa przypominają nam prawdziwy sens wiary dojrzałej i dodają nam odwagi do działania mimo trudności na naszej drodze przylgnięcia do Jezusa.

Tomasz zwany też Didimos (bliźniak). Był rybakiem z Galilei, a następnie został powołany przez Jezusa do grona  Apostołów. Po wniebowstąpieniu Jezusa św. Tomasz podróżował.

Był w Persji i jak głosi legenda spotkał  się z Kacprem, Melchiorem i Baltazarem ( Trzej Królowie/ Trzej Mędrcy), których ochrzcił i powołał biskupami.

Następnie udał się do Indii, gdzie został zabity w  72 roku ne., prawdopodobnie w mieście Kalamina, lub w Mailapur (dzisiaj Madras). I tam właśnie w 1547 roku na tzw. Górze Tomasza wzniesiono kościół ku czci Apostoła.

Na ołtarzu w świątyni znajduje się kamienny krzyż z VII w.. Napis na krzyżu mówi o męczeńskiej śmierci Świętego.

„Niewierny Tomasz”

Ten przydomek odnosi się do wydarzenia podczas Zmartwychwstania Jezusa. Gdy po raz pierwszy w gronie apostołów pojawił się Zmartwychwstały Chrystus Tomasza nie było wśród obecnych.  Pozostali uczniowie przekazali mu: „Widzieliśmy Pana”. On odpowiedział, że jeśli nie zobaczy śladów po gwoździach i nie włoży dłoni w bok Jezusa, nie uwierzy.

Przy następnym spotkaniu Tomasz dotknął ran Chrystusa i wypowiedział słowa : 

” Pan mój i Bóg mój” ( J20,25-28).

Jezus odparł: 

”Uwierzyłeś, bo zobaczyłeś? Błogosławieni, którzy choć nie widzieli uwierzyli” (J 20, 29-30)

Z tej okazji jest on wspomniany nawet zaraz po Szymonie Piotrze: to ewidentny znak wielkiej ważności, jaką cieszył się on w środowisku pierwszych wspólnot chrześcijańskich. W rzeczywistości pod jego imieniem zostały napisane później Dzieje oraz Ewangelia Tomasza, oba teksty apokryficzne, jednakże bardzo doniosłe dla studiów początków chrześcijaństwa.

Przypominamy wreszcie, że według starożytnej tradycji, św. Tomasz ewangelizował najpierw Syrię oraz Persję (tak referuje już Orygenes, cytowany przez Euzebiusza z Cezarei, Hist. eccl. 3, 1), zaś później wybrał się do Indii Środkowych. W tej perspektywie misjonarskiej kończymy naszą refleksję, wyrażając życzenie, aby przykład św. Tomasza umacniał zawsze naszą wiarę w Jezusa Chrystusa, naszego Pana i naszego Boga.

Z czystym sercem do Komunii Świętej!

Podstawowym warunkiem praktyki pierwszych piątków jest przystępowanie do Komunii św. przez dziewięć kolejnych pierwszych piątków miesiąca. Nie można ani zmienić dnia przyjęcia Komunii św., ani przerwać kolejnych dziewięciu piątków.

Potrzebna jest również właściwa intencja. Jest nią miłość i wynagrodzenie Sercu Jezusowemu oraz pragnienie przyjęcia Komunii św. według intencji Jezusowego Serca: by otrzymać łaskę śmierci w stanie zjednoczenia z Panem Bogiem. Można ją tak wyrazić:

„Panie Jezu, w zjednoczeniu z Sercem Twym Najświętszym, w duchu miłości i wynagrodzenia, ofiaruję Ci przyjmowanie przeze mnie Komunii św. przez kolejne dziewięć pierwszych piątków miesiąca”.

Jest to szczególnie ważne dla osób często lub codziennie przyjmujących Komunię św. Bez tej intencji, uczynionej na początku praktyki, która potem może być ponawiana w każdy pierwszy piątek, nie można powiedzieć, że się ją właściwie odbyło. Dlatego też dla pewności, że otrzyma się owoc tej pobożnej praktyki, warto ją powtórzyć kilka razy w swoim życiu.

Komunię św. należy przyjmować w stanie łaski uświęcającej. Ten, kto jest w stanie grzechu ciężkiego, musi otrzymać przebaczenie w sakramencie pokuty. Do spowiedzi św. można przystąpić w sam pierwszy piątek lub wcześniej. Ten, kto w szczerości serca rozpoczął świętą praktykę, a w słabości swojej upadł, jeśli otrzyma łaskę przebaczenia grzechów i podejmie kontynuację pierwszych piątków, dostąpi wypełnienia w swoim życiu „wielkiej obietnicy”.

Obietnice Pana Jezusa.

Pan Jezus zażądał ustanowienia święta ku czci Jego Serca w pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała oraz odprawiania specjalnego nabożeństwa. Wiernym, którzy będą oddawać cześć Jego Boskiemu Sercu, obiecał wiele łask – czyli tzw. obietnice Serca Jezusowego. Zebrano je w 12 obietnic:

  • 1. Dam im wszystkie łaski potrzebne w ich stanie.
  • 2. Zgoda i pokój będą panowały w ich rodzinach.
  • 3. Będę ich pocieszał we wszystkich ich strapieniach.
  • 4. Będę ich bezpieczną ucieczką za życia, a szczególnie przy śmierci.
  • 5. Wyleję obfite błogosławieństwa na wszystkie ich przedsięwzięcia.
  • 6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło nieskończonego miłosierdzia.
  • 7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi.
  • 8. Dusze gorliwe dojdą szybko do wysokiej doskonałości.
  • 9. Błogosławić będę domy, w których obraz mego Serca będzie umieszczony i czczony.
  • 10. Kapłanom dam moc kruszenia serc najzatwardzialszych.
  • 11. Imiona tych, co rozszerzać będą to nabożeństwo, będą zapisane w mym Sercu i na zawsze w Nim pozostaną.
  • 12. Przyrzekam w nadmiarze miłosierdzia Serca mojego, że wszechmocna miłość moja udzieli tym wszystkim, którzy komunikować będą w pierwsze piątki przez dziewięć miesięcy z rzędu, łaskę pokuty ostatecznej, że nie umrą w stanie niełaski mojej ani bez sakramentów i że Serce moje stanie się dla nich bezpieczną ucieczką w godzinę śmierci.

Możliwość spowiedzi jest podczas każdej Mszy Świętej w Kościele.

Komentarze zamknięte, ale trackbacks i пингбэков otwarte.