Trwamy w oktawie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny patronki naszej prowincji bernardyńskiej. Od wczorajszej niedzieli, czyli 8 grudnia do następnej w naszym klasztorze będą się odbywać procesje eucharystyczne. Jutro będzie wyjątkowy wtorek, ponieważ nabożeństwo do jednego z największych świętych będzie tylko o 8:30.

Nie tylko św. Franciszek darzył Maryję szczególną czcią. Zafascynowany Jej osobą był także inny popularny święty franciszkański – nasz drogi Antoni z Padwy. Poświęcił Jej wiele miejsca w swoich kazaniach.

W pismach maryjnych Doktora Ewangelicznego znajduje się nie tylko jego kompletna mariologia, ale również świadectwo głębokiej łączności świętego z Matką Bożą. Ich analiza wydaje się bardzo pożyteczna jako wstęp do pogłębionej refleksji nad mariologią Antoniego. Myśl mariologiczna św. Antoniego,jest charakterystycznie tradycyjna, ale nie bez własnej świeżości, oryginalnych i genialnych pomysłó.

Dziś zapraszamy do lektury pierwszej części jednego z nich – przygotowanego na święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny, będące jedną z najstarszych uroczystości ku czci Maryi, w którym zawarte jest wiele odpowiedzi na temat Matki Bożej począwszy własnie od jej przygotowania na narodziny Zbawiciela (okres Adwentu) po Jego Ofiarowanie (2 luty).

NA OCZYSZCZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

1. Jak kadzidło pachnące w dni letnie, jak ogień błyskający się i kadzidło gorejące w ogniu (Syr 50,8n). Mówi Chrystus w Eklezjastyku: Jestem jak rzeka Dorix i jak wodociąg wyszedłem z raju (Syr 24,41). Dorix, czyli lekarstwo stosowane przy porodzie, oznacza Jezusa Chrystusa, który jest lekarstwem rodu ludzkiego, zepsutego z przyczyny Adama. Ponieważ przez przyjęcie ciała z Najśw. Panienki stał się dla nas jakby Dorix i jakby wodociągiem prowadzącym przez wodę chrztu św. do wiary; lekarstwem – Dorix, przez swą Mękę, kiedy to wylał swą Krew, za pomocą której uleczył nasze rany; wodociągiem przez udzielanie łask. Poprzez Niego bowiem, jak przez wodociąg, Bóg Ojciec wlewa w nas łaskę. Stąd to mówimy na końcu modlitwy: Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa itd.

Powiedziano w Księdze Rodzaju: Założył był Pan Bóg od początku raj rozkoszy, w którym umieścił człowieka, aby uprawiał go i strzegł (Rdz 2,8.15). Lecz źle uprawiał i źle strzegł. Wobec tego było rzeczą konieczną, aby Pan Bóg założył inny raj – daleko lepszy, do którego powróciliby wygnańcy z tamtego raju – mianowicie Najśw. Maryję Pannę. W tym raju został umieszczony drugi Adam, który uprawiał ją i strzegł. Starał się o nią wielce, jak to sam mówi: Uczynił mi wielkie rzeczy Ten, który możny jest i święte imię Jego (Łk 1,49).

To, co my nazywamy święte, grecy zowią agion, co znaczy „bez ziemi”, a to dlatego, że ci, którzy zostali poświęceni temu Imieniu, winni prowadzić tryb życia nie ziemski, ale niebieski.

Strzegł jej natomiast, gdy zachował ją w stanie nieskażonym; uprawiał ją, kiedy ją uczynił płodną; strzegł jej ponownie, podczas gdy nie odebrał jej kwiatu dziewictwa.

Na początku ziemia przeklęta z powodu grzechu Adama pomimo pracy człowieka rodziła osty i ciernie. Nasza ziemia, czyli Najśw. Panna, bez pracy ludzkiej przynosi błogosławiony owoc, który dzisiaj ofiarowuje w świątyni Bogu Ojcu; dlatego powiedziano: Jak kadzidło pachnące we dni letnie itd.

2. Kadzidło – thus, wywodzi się od tondendo – strzyżenie, i stąd niektórzy piszą je bez przydechu. Inni zaś twierdzą, że pochodzi od theos, czyli Bóg, dla którego się spala, i stąd piszą je z przydechem.

O Najśw. Pannie czytamy w Eklezjastyku: Jako Liban bez nacięcia napełniłam wonnością mieszkanie moje (Syr 24,21). Liban to drzewo w Arabii, które wylewa wonną żywicę. Miano swoje otrzymało od góry w Arabii, zwanej Libanem, na której zbiera się kadzidło dwa razy do roku – w jesieni i na wiosnę.

Libanem bez nacięcia jest Najśw. Maryja, która nigdy nie była nacięta żelazem jakiejkolwiek pożądliwości. Ona przez miłość swą napełniła wonnością górę, na której mieszkała, to znaczy wypełniła ją zapachem cnót. Skutkiem tej wonności owo mieszkanie tchnie przyjemnym zapachem pokory i czystości. Najśw. Maryja, która ze względu na piękno życia zwie się Libanem, który znaczy białość, wydała z siebie pachnące kadzidło, czyli człowieczeństwo Jezusa Chrystusa, którego zapachem został napełniony cały świat.

Dwukrotny zbiór kadzidła oznacza podwójne ofiarowanie Chrystusa. Po raz pierwszy ofiarowała Go Matka w świątyni zgodnie z prawem Mojżeszowym. Po raz drugi sam siebie złożył w ofierze Bogu Ojcu w celu pojednania z Nim rodzaju ludzkiego. W pierwszym ofiarowaniu był kadzidłem – thus, nazwanym od theos, ofiarowany Bogu. W drugim był kadzidłem nazwanym od tondendo – strzyżenie, bo został ostrzyżony za grzechy nasze; i wówczas był kadzidłem, pachnącym we dni letnie, to znaczy w upale żydowskiego prześladowania. Weźmy pod uwagę pierwsze ofiarowanie, o którym obecnie mówimy na cześć najchwalebniejszej Dziewicy.

k.gorgoń

za: isf.edu.pl
https://www.franciszkanie.pl/

Komentarze zamknięte, ale trackbacks i пингбэков otwarte.